Kriza në industrinë e ushqimit, pse askush nuk dëshiron të lajë pjatat?

Në filmin "Scarface" të Brian De Palma-s, Tony Montana - luajtur nga Al Pacino - dhe Manny Ribera fillojnë një jetë të re në Miami si refugjatë kubanë, duke punuar si baristë në restorantin "El Paraiso".

Së shpejti, me ambicie dhe përbuzje për varfërinë, ata braktisin punët e tyre në kërkim të një rruge më fitimprurëse, megjithëse të paligjshme, drejt lumturisë.

Nëse dikur larja e pjatave konsiderohej si hapi i parë drejt një jete më të mirë, sot duket se është një punë që gjithnjë e më pak njerëz janë të gatshëm ta bëjnë. Në realitetin modern të shërbimit të ushqimit, mungesa e stafit, veçanërisht e punonjësve që janë të gatshëm të lajnë enët, është zhvilluar në një krizë strukturore.

Por pse askush nuk dëshiron më ta bëjë këtë "punë të ndyrë"?

Pas ngurrimit qëndron, para së gjithash, realiteti i ashpër i vetë punës. Kamerieri mbetet një nga pozicionet më të kërkuara në industrinë e ushqimit: orë të gjata në këmbë, ritme intensive, temperatura të larta, paga të ulëta, orë pune të vështira dhe presion i vazhdueshëm. E gjithë kjo është në kontrast të fortë me "dritat" e sallës dhe komplimentet që shefat e kuzhinës marrin nga klientët e kënaqur.

Prandaj, për shumë të rinj, një pozicion si kamerier në një restorant nuk është ndër opsionet, pasi nuk paraqitet si një punë me perspektivë. Në të njëjtën kohë, ky hap i ulët në hierarki është një nga më të domosdoshmit në industrinë e ushqimit: pa pjata të pastra, ushqimi nuk mund të shërbehet. Mund të duket i parëndësishëm, por pozicioni i kamerierit e mban të gjithë biznesin në punë.

Paga dhe sforcimi fizik

Vlerësimet e numrit të njerëzve që punojnë në këtë pozicion në Shtetet e Bashkuara ndryshojnë, me shifrat e fundit që e vendosin atë midis rreth 290,000 dhe 460,000 në restorante, hotele, bare dhe institucione të tjera ushqimore dhe pijesh. Sipas Wall Street Journal, dhjetëra mijëra vende pune u shpallën vetëm vitin e kaluar. Megjithatë, politikat më të rrepta të imigracionit dhe një rënie në interesin e të rinjve kanë çuar në një fuqi punëtore të tkurrur, duke shkaktuar një situatë mbytëse në industrinë e ushqimit dhe pijeve.

Pagat e ulëta - mesatarisht, midis 17,100 dhe 32,500 dollarë në vit - janë faktori kryesor që i pengon të rinjtë të aplikojnë.

Zakonisht, pagat më të larta, të cilat mund të arrijnë 40,000 dollarë, janë në fushën e planifikimit të ngjarjeve dhe mund të rriten me rreth 900 dollarë nëse punonjësi ka një diplomë të shkollës së mesme. Nuk është rastësi që rreth gjysma e punonjësve japin dorëheqjen brenda një viti, pasi sforcimi fizik dhe perspektivat e kufizuara të karrierës ndikojnë në mënyrë vendimtare në qëndrimin e tyre.

Profesion i dominuar nga meshkujt

Sipas OysterLink, një platformë kërkimi pune ekskluzivisht për industrinë e mikpritjes, profesioni është i dominuar nga meshkujt, me 75% deri në 80% të punonjësve që janë meshkuj, ndërsa vetëm 20% janë femra. Sa i përket shpërndarjes së moshës, grupi më i madh është 16-19 vjeç, i ndjekur nga grupi 20-24 vjeç. Megjithatë, stabiliteti relativ i punësimit i bën gjithashtu njerëzit mbi 40 vjeç të zgjedhin pozicionin. Në SHBA, 59% e punonjësve janë të bardhë, ndërsa 6% janë aziatikë. Shumica (78%) janë të punësuar në biznese private dhe 57% në sektorin e mikpritjes.

Lavastovilje robotike

Në një përpjekje për të mbajtur stafin e tyre, disa pronarë restorantesh po ofrojnë përfitime si vakte falas ose ndarje bakshishi. Të tjerë po investojnë në lavastovilje automatike, të cilat mund të kushtojnë deri në 15,000 dollarë. Një shembull tipik është zinxhiri Kura Sushi, i cili ka miratuar një sistem me shirit transportues: pjatat transportohen përmes një rrjeti pastrimi të projektuar posaçërisht me ujë të nxehtë, sapun dhe furça rrotulluese, dhe më pas sterilizohen me rrezatim ultravjollcë. Ky sistem e bën shumë më të lehtë për punonjësit, veçanërisht gjatë periudhave të ngarkesës së shtuar.

Shkarkoni aplikacionin Newsmax Balkans:

Mund ta shkarkoni aplikacionin Newsmax Balkans nga Google Play dhe App Store.

Komente (0)