Lufta e Iranit është një kujtesë se nafta ka ende rëndësi. Efekti i bllokimit të Ngushticës së Hormuzit dhe dëmtimit të matricës së energjisë, petrokimike dhe plehrave të Gjirit Persik do të mbetet për vite me radhë në ekonominë globale.
Një rajon që kryesisht po përfiton nga Lufta e Iranit është ai i Karaibeve Jugore, që përfshin Guajanën, Surinamin dhe Trinidadin e Tobagon. Në epokën pas Luftës së Iranit, Matrica e Energjisë së Karaibeve Jugore do të bëhet më e rëndësishme në gjeoekonominë globale dhe do të tërheqë vëmendje më të madhe nga politikëbërësit në Kinë, Shtetet e Bashkuara, India dhe Europa.
Ajo që po ndodh në Gjirin Persik mund të ketë një efekt transformues në Karaibe, veçanërisht nëse këto vende janë të gatshme të marrin përsipër sfidën e ridizajnimit të ekonomisë rajonale. Karaibet Jugore po shfaqen si një rajon i madh prodhues nafte.
Gujana është një nga shtetet më të reja petro-burimore në botë. Nafta u zbulua në vitin 2015 nga një konsorcium i ExxonMobil, Chevron dhe Korporatës Kombëtare të Kinës për naftën në det të hapur (CNOOC), me pompimin që filloi në vitin 2019.
Guajana është duke përjetuar një rritje të jashtëzakonshme ekonomike falë eksporteve të naftës, të cilat pas nisjes së konfliktit në Lindjen e Mesme po zgjerohen më shpejt se në çdo vend tjetër në botë.
Vendet prodhuese po përfitojnë më shumë të ardhura nga shitja e naftës në tregjet ndërkombëtare pasi çmimet globale të naftës janë shtrenjtuar ndjeshëm dhe Guajana, ka dyfishuar të ardhurat nga nafta. Sipas të dhënave të fundit, fitimet kanë kaluar nga rreth 370 milionë dollarë në javë para përshkallëzimit të konfliktit në Lindjen e Mesme, në afro 623 milionë dollarë në javë aktualisht.
Guajana, një vend me pak më pak se 1 milion banorë, ka pësuar një transformim të rëndësishëm nga një nga vendet më të varfra në Hemisferën Perëndimore në një shtet të ri nafte. Vendi i Karaibeve ka pësuar një tranzicion të shpejtë nga të qenit ajo që Banka Botërore e quan një ekonomi me të ardhura të ulëta në një ekonomi me të ardhura të larta dhe të mesme. Ky transformim u nxit nga zbulimet e naftës të ExxonMobil, kalimi në prodhimin dhe eksportin e naftës, dhe shfrytëzimi i dollarëve nga hidrokarburet për një ribërje të vendit.
Sot, Guajana po i afrohet prodhimit të 1 milion fuçive në ditë, gjë që e vendos atë në të njëjtin nivel prodhimi si Venezuela. Guajana pritet të prodhojë 1.7 milion BDC deri në vitin 2030, duke arritur prodhimin e Meksikës. Në të vërtetë, rëndësia e Guajanës si prodhuese nafte mund ta tejkalojë atë të Meksikës për shkak të prodhimit në rënie të këtij vendi të fundit, borxhit masiv të kompanisë së saj shtetërore të naftës, Pemex, dhe mungesës së investimeve.
Ngjitur në Surinam, TotalEnergies dhe Apache Corporation zbuluan rezerva të konsiderueshme nafte në det të hapur në vitin 2020 dhe tani po investojnë 10.5 miliardë dollarë për të filluar përfundimisht pompimin e saj në vitin 2030.
Edhe pse industria e naftës e Trinidadit dhe Tobagos është në rënie, shteti me dy ishuj është eksportuesi i tretë më i madh i gazit natyror të lëngshëm në Amerikë, pas SHBA-së dhe Kanadasë, dhe pak përpara Bolivisë. Zhvillimi i fushës Dragon, një sipërmarrje e përbashkët midis Trinidadit dhe Tobagos, Shell dhe PDVSA të Venezuelës, do të rivendosë biznesin e LNG-së dhe impiantet petrokimike të ishujve binjakë.
Trinidadi ka gjithashtu një rafineri nafte të mbyllur që mund të shfrytëzohet për të mbështetur zhvillimin e sektorëve të energjisë të Guajanës dhe Surinamit.
Natyra me ndryshim të shpejtë e gjeopolitikës globale po i ngre Karaibet Jugore në hartën globale të prodhimit të energjisë. Disa zhvillime qëndrojnë pas kësaj, duke përfshirë zgjedhjen e Donald Trump si President në Shtetet e Bashkuara dhe ndryshimin në politikat energjetike që varen nga kjo, si kapja e Presidentit të Venezuelës, Nicolás Maduro, në fillim të vitit 2026, dhe lufta në Iran.
Shkarkoni aplikacionin Newsmax Balkans:
Mund ta shkarkoni aplikacionin Newsmax Balkans nga Google Play dhe App Store.
Komente (0)